drupsteen en verwonderen

De schrijver Leon de Winter maakt zich lang niet bij iedereen populair met zijn columns. Ze zijn scherp, soms vilein of op het botte af. En veel meer dan de gemiddelde Nederlander koestert hij warme gevoelens voor Israël en Amerika.
Toch ben ik heel blij dat hij aan Het hoogste woord wilde meedoen. Hij is een meeslepend verteller en wat je ook vindt van zijn standpunten, hij heeft in ieder geval over veel zaken gelezen en nagedacht.

Een lange dag zijn we samen op pad geweest langs plekken en objecten uit zijn jeugd. Dat begon bij zijn ouderlijk huis waar hij sinds het overlijden van zijn moeder, 13 jaar geleden, niet meer was geweest. Hij beschreef haar temperament en vertelde dat ze alles met overgave deed. Telefoneren, eten koken, tergen, verwennen, huilen en vooral liefhebben. Ze gaf  zich helemaal. Nog steeds kan hij zich warmen aan haar liefde en mist hij zijn moeder tegelijkertijd enorm.

De dag eindigde bij een Ford Mercury Montclair 2 uit 1956. Leons vader, die overleed toen hij 11 was, reed vroeger in zo’n auto en bijna alle herinneringen aan z’n vader zijn gekoppeld aan die Ford. Er zijn er nog slechts drie van dat type in Europa en onze redactie heeft er eentje gevonden in België. Het was een prachtexemplaar, Leon kon nauwelijks wachten tot de camera liep. We moesten hem letterlijk tegenhouden, hij stond te popelen om die auto te bekijken, aan te raken en te besnuffelen. Hij vertelde hoeveel deze wagen voor zijn vader betekend had. Het was het symbool van diens succes, van het feit dat hij zich als handelaar in ijzer en lompen uit de armoede had opgewerkt.

Zelf heb ik eigenlijk niets met auto’s, maar door de soms emotionele verhalen van Leon kwam die dag de Ford Mercury Montclair 2 uit 1956 ook voor mij helemaal tot leven.