drupsteen en verwonderen

De koffie is er pittiger, sinaasappelsap roder, zoeter en lekkerder. De prosecco sprankelt meer en de pizzabodem knispert daar toch enthousiaster dan bij ons. Rome is echt de stad van het zoete leven, la dolce vita. De stad waar je gewoon niet om de schoonheid heen kunt kijken en waar je bij elke stap door minimaal twintig eeuwen geschiedenis loopt.

Voor Het hoogste woord ben ik daar zes dagen geweest om portretten te maken van schrijfster Rosita Steenbeek en priester Antoine Bodar (deze en volgende week te zien). Een mooier en indrukwekkender decor is haast niet denkbaar als je praat over noodlot, liefde, geloof, ambitie, schoonheid, afwijzing en volharding.

Het waren zes intensieve dagen waarin ik voortdurend druk was met praten, voelen, denken, lachen, mijn ogen uitkijken, genieten en nóg meer praten. We hebben echt bijzondere gasten in Het hoogste woord met wie je niet snel uitgesproken bent. Na de opnamen gingen we samen nog wat eten. Met drank en spijs erbij krijgen de gesprekken toch weer een ander karakter. De ontmoetingen waren persoonlijk en ontspannen.

‘ s Avonds, terug op de hotelkamer, belde ik meestal even naar huis. Mijn vriendin vertelde dan hoe het met haar en mijn dochtertje ging. Deze week wordt Ebel één en ik was nooit eerder zo lang van haar gescheiden. Elke keer vroeg ik of zij ook al wat kenmerken van gemis en verlangen begon te vertonen, maar dat viel eigenlijk een beetje tegen. Haar vrolijke natuur had niets te lijden onder mijn afwezigheid. Toen ik na een week ‘s ochtends haar slaapkamer opliep, keek ze nogal verbaasd en leek ze zich even af te vragen wie daar nou zo vroeg en zonder kloppen was binnengekomen. Gelukkig lachte ze al snel daarna haar tanden bloot. Ze heeft er nog steeds acht.